
Paper Energietarifering
Woningcorporaties investeren in een betere energieprestatie, maar zien dat nauwelijks terug in de huur door harde huurgrenzen. Het gevolg: een huurder met een warmtepomp en een lage energierekening betaalt vaak evenveel als een huurder met een gasketel en een torenhoge rekening. Oneerlijk, en slecht voor de businesscase van verduurzaming.
Terwijl de energierekening van huurders de komende jaren met honderden euro's kan stijgen, biedt dit paper een concrete oplossing: een woonlastenbenadering waarbij niet de kale huur, maar de totale woonlasten leidend worden. Met een heldere split tussen koude en warme huur, en vier aanpassingen in de regelgeving die dit mogelijk maken.
Benieuwd hoe dit stelsel huurders beschermt én corporaties investeringsruimte geeft?